Henk Arendse

henk arendse1

Het is crisistijd en mijn ouders hebben er geen weet van dat ergens diep in Duitsland op 21 maart 1933 concentratiekamp Dachau zijn poorten opent.
Zij trouwen op 26 september 1934 en runnen hun eigen lijmfabriekje “Perfecta”het latere bisonkit. Financieel gaat het niet goed.
Mijn vader gaat op de fiets vanuit Den Haag de schoenfabrieken langs in Brabant en legt ze uit hoe eenvoudig het is om op deze manier de zolen te plakken in plaats van spijkers en stikken. Mijn moeder doet de boekhouding en is zijn secretaresse. Ze kunnen op een gegeven moment de zaak verkopen aan Italianen maar met een fascistisch land doe je geen zaken (ironisch genoeg is de fabriek enige jaren geleden aan Italianen verkocht) en ze verkopen het aan iemand in Goes, die heeft geen verstand van chemie maar wel geld.
Mijn vader gaat elders in loondienst werken en op 21 december 1940 wordt hun dochter Kitty geboren. Begin 1941 wordt mijn vader benaderd door een verzets groeperingen waarvan zijn broer deel uit maakt.
 
 
 
Mijn ouders nemen de stencilmachine in huis en de vergaderingen vinden bij hun thuis plaats. Pamfletten worden door hen verspreid en mijn vader laat ze achter in treinen en op stations als hij op reis is.
Op 9 september 1941 in de namiddag om 17:30u wordt hij thuis opgepakt.

henk arendse2

Met de mededeling "Hij komt zo weer thuis mevrouwtje" krijgen ze geen tijd om afscheid te nemen. Zo weer thuis betekende 3 jaar en 9 maanden later. Hij beland in de Scheveningse gevangenis het "Oranje hotel" en blijft daar tot maart 1942 en wordt dan naar kamp Amersfoort overgebracht.
Hij krijgt daar longontsteking en gaat zo ziek als hij is, na enkele weken door naar Buchenwald.
Daar krijgt hij het kenmerk NN er wat betekent "je bestaat niet meer voor de buitenwereld" het is zwaar werk wat hij daar krijgt en na een half jaar wordt hij doodziek op transport gesteld naar Sachsenhausen-Oraniënburg na enkele dagen gaat hij naar het buitencommando Klinker.
Dat is de "werkplaats" van de beruchte architect Speer. Hij staat maanden in het water en leem te werken tot aan zijn knieën.
Hij wordt ernstig ziek en wordt na 3 maanden naar Sachsenhausen terug gebracht en komt in het dodenhok.
Hij ziet hoe ze met bosjes sterven, de onttakeling van de mens. Hij weigert te eten uit angst voor de infecties die er heersen .Door een wonder weet hij een bewaker om te kopen en beland in blok 17 waar een Belg hem op kalefatert. Dan gaat hij naar Natzweiler. Hongeroedeem laat de gaten in zijn lijf vallen
Zijn voeten open tot op het bot zeult hij iedere dag de lorries de berg op en af.
De geallieerden rukken op en ze vertrekken begin september naar Dachau. Hij wordt overgeplaatst naar Allach waar hij in de BMW fabriek moet werken.

 

henk arendse3

Begin januari worden alle NN ers verzameld in het moederkamp Dachau en komt hij in blok 29 terecht. Vlektyfus breekt uit en hij ligt 2 weken in coma.
Dan is daar ineens de bevrijding op 29 april 1945 om 17:20 uur door de Amerikanen.
Het duurt nog geruime tijd voordat hij thuiskomt maar in de nacht van 1 op 2 juni 1945 is het zover.
De hele familie zit bij mijn moeder thuis op hem te wachten. Een vrachtwagen brengt hem vanuit Eindhoven thuis.
Intens vermagerd maar gelukkig komt hij binnen.
Iedere keer als er iemand binnen komt, biedt hij heel galant zijn stoel aan .Och wat, hij kan wel staan hoor...
Ze geven hem geld zodat hij iets kan kopen voor zichzelf, maar hij geeft in plaats daarvan mijn moeder een nieuwe jurk.
Ze heeft op hem gewacht al die jaren en is hem trouw gebleven en ze heeft goed voor hun dochter gezorgd.
Van de waarde van geld heeft hij totaal geen verstand meer. Na een week pakt hij de draad weer op.
Er moet gewerkt worden.
Op 3 juli 1946 wordt Sonja geboren.
Aanvankelijk besluit mijn vader te emigreren naar Australië een land zonder oorlog verleden maar mijn moeder zegt pal voor de reis Neen en ze blijven in Nederland. Ze besluiten dan Den Haag te verruilen voor Laren.

 

henk arendse4

In mijn jeugd zie ik vele kampvrienden van mijn vader op visite komen met hun jonge vrouwen en hun kinderen.
De Natzweiler vrienden is een hechte groep en wij gaan als eerste kinderen mee naar de reünies van deze groep en vakanties worden daar vaak begonnen of afgesloten. Het is een sociaal mens, niet haatdragend maar vaak moeilijk voor zijn gezin over bezorgd en snel driftig
In het voor en najaar heeft hij angst dromen en is dan zeer depressief.
Op 26 april 1996 overlijdt mijn vader na een lange ziekteperiode 84 jaar oud en op 29 april 1996 om 17:20 uur de dag en uur van de bevrijding van Dachau wordt hij gecremeerd.
Ik bewaar goede herinneringen aan mijn vader. Hij was een zorgzame , lieve vader die zijn hart op de goede plek had voor zijn medemens.
Hij heeft mij geleerd niet haatdragend jegens de Duitsers te zijn, " er waren er ook die niet anders konden"
Toen hij overleed was hij op een paar maanden na 60 jaar met mijn moeder getrouwd. Mijn moeder leeft nog en is 96 jaar oud.
Sonja Holtz-Arendse