Leon Kindt

FamilieLeon Kind

Leon Kindt 

 

 

 

Op de foto hieronder helemaal links , dat ben ik Theo Kindt, op de arm van m'n vader Leon kindt kijk ik en beetje verlegen in de camera.

Het is 1950 en we poseren voor onze winkel in Kieldrecht in Belgie.

Dit verhaal gaat over Leon kindt, zijn verzet en gevangenschap in Dachau.

 
 

 

bij ons thuis staan de woningen aan de overkant van de straat met hun voorkant in België en met de achterkant in Nederland daardoor is het mogelijk om bij ons de grens over te steken zonder dat iemand dat ziet. En daar lag precies de mogelijkheid voor mijn vader om neergeschoten Engelse piloten de grens over te brengen.

Mijn vader reed als chauffeur met een privé lijnbus tussen Hulst en Nieuw-Namen en daar zei men dan in het beginstation: die 2 of 3 Engelse piloten moeten verder door.
Eenmaal aangekomen in Nieuw-Namen gingen die Engelse piloten een café binnen om dan langs de achtertuin in een ander café langs Belgische kant uit te komen. Vandaar ging hun tocht verder om dan via een ontsnappingsroute langs België en Frankrijk terug in Engeland aan te komen.
Op een zekere dag waren er twee personen in Hulst die zo verder moesten. Hij heeft die twee dan maar teruggezien, nadat hij door de Duitsers was opgepakt. Tijdens zijn verhoor werd hem alles duidelijk en wist hij het: die 2 personen waren fout. Maar hij wist nog altijd niet wat hem boven het hoofd hing.
Op 30 augustus 1943 is hij dan aangekomen in het eerste kamp nl. Haaren, waar volgens zijn brieven die hij schreef en die nog in ons bezit zijn, alles nog goed verliep en kon er eten en kleine benodigdheden opgestuurd worden.

brief 9 oktober 1943Op 14 maart 1944, mijn vader zijn verjaardag, is hij dan aangekomen in Vught waar we in een van zijn brieven lezen dat er pakketten en brieven kunnen opgestuurd worden.

 

 

kaarttjevught

kamp Vught 14 Maart tot 24 mei 1944.

 

Op 24 mei 1944 is hij dan aangekomen in Dachau en in een brief van 11 juni schrijft hij letterlijk: op 24 mei ben ik van Vucht in Dachau aangekomen, in volle gezondheid, na een mooie reis langs de mooie Rijn en door het vrolijke Beieren. De behandeling is hier goed, we bevinden ons in de omgeving van Munchen. Er bestaat niet de minste reden dat U zich bezorgt over mij moet maken.

 

Brief Dachau 11 juni 1944

 

Nadien heb ik mijn vader horen zeggen dat ze dat moesten schrijven omdat de brieven anders vernietigd werden. Ook werd er gevraagd om van alles op te sturen maar daar is niks aangekomen, geen pakketten en ook geen brieven. Is het onderweg blijven hangen of zijn de Duitsers er mee van door, niemand weet het.

 

afbeeldingBRDachau2A

 

afbeeldingBRDachau2B

 

BR8Juli1944

Op 8 juli 1944 is dan de laatste brief van mijn vader thuis aangekomen en dan tot aan de bevrijding op 29 april 1945 niks meer. Op 30 april 1945 is er dan door het Centraal Bureau NIAD in Nijmegen een kaartje verstuurd naar mijn moeder dat mijn vader nog in leven en veilig was. Er is dan ook nog een kaartje gekomen vanuit Geneve waarin hij zelf schrijft dat hij het goed maakt en hoopte snel thuis te zijn. Op 6 juni 1945 is hij dan via Venlo naar huis gekomen en op 8 juni 1945 was hij dan eindelijk thuis.

kaartjebevA

 

Hij heeft ook altijd gezegd dat hij de bevrijding door de Amerikanen op 29 april 1945 niet bewust heeft meegemaakt omdat hij door de vlektyfus te zwak en buiten bewustzijn was.

De eerste dagen dat hij dan beter was wist hij nog dat iedereen kwaad was op de Amerikanen omdat ze niet veel te eten kregen en uitgehongerd waren. Nadien begrepen ze wel waarom, het mocht niet te snel gaan want hun ingewanden hadden lang geen goed eten binnengekregen en moesten stilaan aangepast geraken aan het betere eten van de Amerikanen.

 

 1944Oma28Jaar

Brief 19mei1945

 

Eenmaal thuis kwamen natuurlijk de vragen en verhalen los. Hoe het kwam dat hij nog 38 kilogram woog en geen kracht meer in zijn lichaam had en vol stond met wat men bij ons zegt steenpuisten of negenogen. 

 

 Daxhau5juni1945

 

 Zelf kon hij daar niet veel over zeggen maar als er kameraden bij ons thuis op bezoek kwamen zaten wij met open mond te luisteren over wat er allemaal hier gebeurd is. Het moet hier een hel geweest zijn, dat konden wij afleiden uit de gesprekken en de stille momenten die daarin vielen.
Eenmaal thuis werd hij door mijn moeder opgevangen met alle zorgen en heeft mijn vader jarenlang ’s morgens havermoutpap gegeten en wij natuurlijk ook. Mijn moeder zei altijd: jullie vader is er terug goed van geworden, het zal dan voor jullie ook wel goed zijn. En zo hadden wij elke morgen ons vast ontbijt: havermoutpap met een boterham en dan naar school.

 

 28juni1945A

 

25mei1947 

 

 

 

 

 

 

Toen de oorlog en Dachau voorbij waren en hij terug sterk en gezond was, kon het gewone leven terug beginnen en kon er aan de toekomst gedacht worden. In 1947 werd eraan gewerkt, in de eerste plaats door mijn eigen geboorte en in de tweede plaats door het opstarten van een electricteitszaak in Kieldrecht, juist over de grens in België. Deze zaak bestaat nu dus reeds meer dan 70 jaar en is nu aan de derde generatie bezig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lichamelijk is mijn vader er wel helemaal bovenop gekomen maar geestelijk was dat natuurlijk wel wat anders. Goed slapen was een groot probleem, na 2 tot 3 uur slapen was de rust voorbij en kwamen de beelden van Dachau in zijn geest terug tevoorschijn.
Ze hadden zich voorgenomen, gelovig dat zij waren, dat indien vader terug sterk en gezond was, om eens naar Lourdes te gaan uit dankbaarheid. Uiteindelijk hebben zij dat dan 25 keer gedaan.

Dachau1978A

 

 

 In augustus 1978 was ik hier met mijn ouders in het kamp van Dachau en bij de vraag aan mijn vader of hem dat niks deed om hier terug te komen zei hij onmiddellijk: neen. Het is hier niet meer hetzelfde als toen, het is hier nu veel te mooi want vroeger was het hier allemaal slijk, stank, miserie, ziekte en schrik.

 

 

 

 

 Dachau1978B

Op 15 juli 1981 is mijn vader bij een auto ongeval in Terneuzen om het leven gekomen, hij kwam van een ziekenbezoek van Pietje de Wael ook iemand van het verzet en een ex-politieke gevangene.

 

Wat hij spijtig genoeg niet meer heeft mogen meemaken is de overhandiging van het verzetsherdenkingskruis dat door burgemeester Molthoff van Hulst, ook een ex-politieke gevangene, tijdens de begrafenis in de kerk op zijn kist is gelegd.

 

verzetsherdenkingskruis

 

FOTO VADER LEON KINDT